Zweeds Lapland - september 2018

Zweeds Lapland - september 2018

Aangekomen in de luchthaven van Luleå, staat mijn taxi al keurig te wachten. Eerste bestemming: het Treehotel, een uniek verblijf met zeven exclusieve boomhutten verborgen in de Zweedse bossen rond Harads. Bij aankomst wandel ik meteen naar mijn verblijf voor vannacht: Cabin. Deze boomhut is bij vele gasten de favoriet, met prachtige uitzichten over de omliggende landschappen.

 

 

Na een verkenning van het domein en een blik op de andere boomhutten, schuif ik mijn voetjes onder tafel. Het restaurant bevindt zich in de authentieke guesthouse die ongeveer 500 meter verderop ligt. Een ‘gaan-eten-bij-de-bomma-gevoel’ overvalt je vanaf de eerste stap die je binnenzet. Chef Nikolas en gastheer Jörgen verwelkomen me hartelijk en zorgen voor een culinaire verwennerij met het sublieme 3-gangen menu!
Net voor ik ga slapen beslis ik om de gordijnen niet te sluiten en me te laten wekken door Moeder Natuur. En inderdaad, om 06u00 schijnt er een heerlijk zonnetje in mijn gezicht. Zalig om de dag zo in te zetten! Na een verkwikkende douche in het saunagebouw is het tijd voor het ontbijt. Niet heel uitgebreid, maar wel super vers (het brood was zelfs nog een beetje warm).

Op naar het eerste avontuur: een leuke fatbike tour op een boogscheut van Harads en de Lule rivier. Met zulke dikke banden kunnen we bijna elk terrein aan! Samen met Frida en Marita van de toeristische dienst en gids Håkan volgen we een glooiend parcours door dichte bossen en langs oevers van meren.

 

 

Na dit avontuur ruil ik Harads in voor Gunnarsbyn. Terwijl het Treehotel een designpronkstuk is, ademen de blokhutten van Arctic Retreat pure luxe. Een heel kleinschalig verblijf met uitmuntende service. De prachtige ligging aan de Råne rivier en hot tub op het terras zijn een mooie extra. Na me geïnstalleerd te hebben, staat mijn gids Love me op te wachten voor een kanotocht langs verschillende beverdammen. Het weer is prachtig: een helderblauwe hemel, een stralende zon met het wateroppervlak als een spiegel. Onderweg worden de herfstkleuren nog eens extra in de verf gezet. Dit is de typische Indian Summer!

 

 

Eens we langs de beverdammen peddelen, zijn we muisstil en verroeren ons niet, maar deze schuchtere dieren verstoppen zich goed. Verderop leggen we de kano even aan land en leert Love me alles over de aanwezige bessen, paddenstoelen en pootafdrukken van wilde dieren. Met uitzicht op het water installeren we ons voor een kampvuur en genieten we van een Lapse koffie en een Zweedse kaneelbol.

 

 

’s Avonds tafel ik gezellig met Liza, Niklas, Graeme en Marianne van Arctic Retreat en laat ik me verrassen door Liza’s kookkunsten. Niet veel later wordt de locatie verlicht met een vleugje noorderlicht. Na een fotomomentje trek ik me terug in mijn prachtige blokhut en geniet ik verder van dit lichtspektakel vanuit mijn warme hot tub.

 

 

De volgende ochtend heb ik opnieuw afgesproken met Love om te gaan vissen. Het weer ziet er minder veelbelovend uit dan de vorige dag. We vertrekken in een kleine motorboot die uitgerust is met een sonarsysteem om de beste vislocaties te traceren. Na een paar keer hengelen vanuit de boot waag ik me aan een poging vliegvissen. Het weer slaat om en het begint te stortregenen maar we geven niet op! Plots heb ik beet en hangt er een baars aan mijn vislijn die ik keurig terugzet. Missie geslaagd!

 

 

Na de lunch neem ik afscheid van Arctic Retreat en word ik door Thomass, mijn taxichauffeur, voor de volgende activiteit naar Mikael gebracht, beter bekend als de ‘elandenfluisteraar’ van de regio. Nu ja, fluisteren zou ik dit niet noemen… Hij heeft in de loop der jaren een bijzondere manier ontwikkeld om de geluiden van elanden na te bootsen. Vanop een uitkijktoren doen we een poging, ook al weten we dat de situatie niet ideaal is zo midden op de dag in het jachtseizoen. De dieren houden zich schuil in de diepe bossen. Toch is het fascinerend hoe Mikael probeert te communiceren met de koning van het woud. Nadien laat hij me ook nog de berenhut zien vanwaar hij berenobservaties organiseert. Gasten kunnen hier blijven slapen en bij valavond en ’s nachts de beren waarnemen. Ondanks er geen wildlife te bespeuren valt, was dit toch een fijne kennismaking. Ik neem afscheid en zet mijn reis verder richting Piteå. Hier heb ik een afspraak met David die me tijdens het diner in het Stadshotel meer vertelt over de stad en de omgeving die we morgen zullen bezoeken.

 

 

Na een overnachting in het Furunäset Hotel en een ochtendloopje staan David en Thomass al paraat voor een zeehondensafari op de Botnische Golf begeleidt door bioloog Hansi. Snorkelen tussen deze zoogdieren is een uitzonderlijke activiteit dus ik ben heel benieuwd. Met een bootje voor hooguit een zestal passagiers, varen we langs de rotsachtige eilandjes voor de kust van Piteå. Onderweg krijg ik info over de eilanden en de fauna op land en in zee. Ook nu hangen er donkere wolken en wordt de zee steeds ruwer. Er wordt al snel beslist dat vandaag het snorkelen helaas niet kan doorgaan. Na een tiental minuten blijkt dat we moeten terugkeren omdat de golven te hoog worden en de zeehonden bijgevolg niet op hun vertrouwde rots zullen liggen. Een beetje teleurgesteld varen we naar een nabijgelegen eiland waar we nog een gezellige ‘fika’ houden: koffie, Zweedse kaneelbollen en chocolade à volonté. De teleurstelling wordt al snel gerelativeerd. Dit is nu eenmaal het subarctische gebied. Het weer kan parten spelen in het programma. We komen weer aan in de kleine haven en nemen afscheid van bioloog Hansi.

 

 

Tijdens een korte rondleiding in de stad gaan we lunchen in een lokale hamburgertent en wil David me als ‘Belgische bierkenner’ enkele lokale bieren laten proeven. Na al dit lekkers is het tijd voor de laatste bestemming: het zuidelijkere Kalvträsk.

Een langere rit voert ons over kleine boswegen tot we arriveren bij White Mountain Lodge. Hier neem ik afscheid van Thomass en verwelkomt gastheer Björn me. De drie blokhutten kijken allemaal uit over de lagergelegen rivier waar zich ook een sauna bevindt. Mijn eenvoudigere maar über gezellige blokhut is voorzien van twee slaapkamers, een woonkamer met compacte keuken en een badkamer. Ik popel om de houtkachel, die mijn thuis voor de komende dagen warm zal houden, aan te steken. Buiten is een kleine bron met ijskoud drinkwater aanwezig. Dit is voor mij het pure Scandinavië!

Na wat uitleg over de omgeving staat Björn al fluitend klaar met twee mountainbikes om het dorp te verkennen. Onderweg vertelt hij verschillende verhalen over de geschiedenis van zijn geboortedorp en toont hij me het lokale museum waar een kopie van de Kalvträsk ski hangt (eeuwenoude skilat die in dit plaatsje teruggevonden is). Al snel merk ik hoe fier hij is op dit plaatsje. Niet veel later serveert hij me een heerlijke stoofschotel van eland. Op het terras van het hoofdgebouw staat een jacuzzi waar ik die avond in alle stilte kan genieten van de heldere sterrenhemel. Hoewel er geen wifi is, verveel ik me geen moment en steek ik voor het slapengaan opnieuw de houtkachel aan.

 

 

Na een goede nachtrust en flink ontbijt start mijn laatste dag met een multi-adventure excursie. De laatste kans op wildlife. We stappen onze mountainbikes op en fietsen over boswegen naar het meer dat 45 minuten verderop gelegen is. Daar ligt een kano klaar die we inruilen voor onze fietsen. Net als bij de vorige kanotocht geniet ik van het open gevoel op het meer met als klein verschil dat de herfstkleuren hier momenteel nog minder uitgesproken aanwezig zijn dan in het noordelijkere Gunnarsbyn. Toch is er hier en daar al een rode of oranje boom te bespeuren tussen al dat groen, alsof die in het landschap geschilderd is. Na een tijdje peddelen, bereiken we een verlaten hut waar we onze kano voor enkele uren achterlaten.

 

 

We knopen onze wandelschoenen stevig vast en stappen de heuvel op. Op de bomen merk ik twee verschillende markeringen op: een oranje streep die het wandelpad aanduidt en een witte streep die de grens van het natuurreservaat toont.

Het lagergelegen deel van het White Mountain Nature Reserve bestaat uit dichtere bossen. Eens we bijna bovenaan de heuvel zijn, maakt het bos plaats voor open weilanden. Op de top van de 500 meter hoge heuvel staat een uitkijktoren die vroeger dienstdeed als brandweerpost. Het uitzicht is adembenemend met de uitgestrekte bossen die afgewisseld worden door blauwe meren met in de verte het kleine Kalvträsk. We besluiten in de buurt te lunchen op een open vuur. Deze maaltijden zijn altijd het lekkerst! Als afsluiter maken we nog de typische Lapse koffie en smullen van enkele Belgische chocolaatjes.

 

 

Eens terug in de kano hangt er een dramatische lucht boven ons. Niet veel later regent het pijpenstelen en peddelen we stevig door. Vermoedelijk hebben we net een persoonlijk record kanovaren gehaald. Eens terug op de fiets houdt het op met regenen en klimmen we geregeld omhoog om nadien met volle snelheid door het heuvelachtige landschap af te dalen. De snelheid op de fiets en koele wind tegen mijn gezicht zorgen voor een optimaal gevoel van vrijheid. Na een lokaal visgerecht besluit ik om de laatste avond te relaxen in de houtgestookte sauna.

Omdat ik tijdens mijn reis geen wildlife gezien heb, heeft Björn het fantastische idee om bij zonsopgang een kanotocht te maken als laatste kans op wildlife. Zo gezegd, zo gedaan. Om 05u00 loopt de wekker af, duffel ik me flink in want het vriest. Eens we aan de kano zijn begint de lucht al roze te kleuren en gaan we het meer op. De mist die mysterieus over het water hangt, de zon die stilaan haar eerste stralen laat zien en de stilte die me omringt: dit ongeplande moment is voor mij het hoogtepunt van de reis! In de verte zien we iets bewegen nabij het water. We proberen dichter te komen, maar de mist speelt in ons nadeel. Mijn laatste kans op wildlife is opnieuw geen succes, maar de laatste twee uur zijn er twee om nooit te vergeten!